{{ buttonText }}

«وَ وُضِعَ الْكِتَابُ فَتَرَى الْمُجْرِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا فِيهِ وَ يَقُولُونَ يَا وَيْلَتَنَا مَالِ هَٰذَا الْكِتَابِ لَا يُغَادِرُ صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً إِلَّا أَحْصَاهَا وَ وَجَدُوا مَا عَمِلُوا حَاضِرًا وَ لَا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَدًا» «دفتر اعمال گشوده شود. مجرمان را بينی كه از آن‌چه در آن آمده است بيمناكند و مى‌گويند: «واى بر ما، اين چه دفترى است كه هيچ گناه كوچك و بزرگى را حساب‌ناشده رها نكرده است.» آن‌گاه اعمال خود را در مقابل خود بيابند و پروردگار تو به کسی ستم نمى‌كند.» (قرآن کریم، سورهٔ كهف (۱۸)، آیهٔ ۴۹)