{{ buttonText }}

«وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ الَّذِي آتَيْنَاهُ آيَاتِنَا فَانْسَلَخَ مِنْهَا فَأَتْبَعَهُ الشَّيْطَانُ فَكَانَ مِنَ الْغَاوِينَ.»۱۷۵ «خبر آن مرد را بر ايشان بخوان كه آيات خويش را به او عطا كرده بوديم و او از آن علم عارى گشت و شيطان در پى‌اش افتاد و در زمره گمراهان درآمد.» «وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَاهُ بِهَا وَلَٰكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الْأَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوَاهُ ۚ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ إِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْ ۚ ذَٰلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا ۚ فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ.»۱۷۶ «اگر خواسته بوديم به سبب آن علم كه به او داده بوديم رفعتش مى‌بخشيديم، ولى او در زمين بماند و از پى هواى خويش رفت. مثَل او چون مثَل آن سگ است كه اگر به او حمله كنى زبان از دهان بيرون آرد و اگر رهايش كنى بازهم زبان از دهان بيرون آرد. مثَل آنان كه آيات را دروغ انگاشتند نيز چنين است. قصه را بگوى، شايد به انديشه فرو روند.» (قرآن کریم، سورهٔ اعراف (۷)، آیهٔ ۱۷۵-۱۷۶) «وَكُنْتُمْ أَزْوَاجًا ثَلَاثَةً.»۷ «شما سه گروه باشيد.» «فَأَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ.»۸ «يكى اهل سعادت. اهل سعادت چه حال دارند؟.» «وَأَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ.»۹ «ديگر، اهل شقاوت. اهل شقاوت چه حال دارند؟.» «وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ.»۱۰ «سه ديگر، آنها كه سبقت جسته بودند و اينك پيش افتاده‌اند.» «أُولَٰئِكَ الْمُقَرَّبُونَ.»۱۱ «اينان مقرّبانند.» (قرآن کریم، سورهٔ واقعه (۵۶)، آیهٔ ۷-۱۱)