شعله می‌زد آتشِ جانِ سفیه

کآتشی بود، اَلْوَلَد سِرُّ اَبیه

خلاصه شرح ابیات

آیات و احادیث

«وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ كَانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِ ۗ أَفَتَتَّخِذُونَهُ وَذُرِّيَّتَهُ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِي وَهُمْ لَكُمْ عَدُوٌّ ۚ بِئْسَ لِلظَّالِمِينَ بَدَلًا.» «و آنگاه كه به فرشتگان گفتيم كه آدم را سجده كنيد، همه جز ابليس كه از جن بود و از فرمان پروردگارش سر بتافت سجده كردند. آيا شيطان و فرزندانش را به جاى من به دوستى مى‌گيريد، حال آنكه دشمن شمايند؟ ظالمان بد چيزى را به جاى خدا برگزيدند.» (قرآن کریم، سورهٔ کهف (۱۸)، آیهٔ ۵۰)

English Translation

The fire was aflame in the soul of the fool, because he was of fire:

the son is the inward nature of his father.

Mathnavi, Fifth Book, Section 77, Verse 1927

{{ formattedCurrentTime }} {{ formattedDuration }}
Play Pause
{{ formattedCurrentTime }} {{ formattedDuration }}
Play Pause