{{ buttonText }}

«فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ فَيَقُولُ هَاؤُمُ اقْرَءُوا كِتَابِيَهْ.»۱۹ «اما هر كس كه نامه اعمالش را به دست راستش دهند، مى‌گويد: نامه مرا بگيريد و بخوانيد.» «إِنِّي ظَنَنْتُ أَنِّي مُلَاقٍ حِسَابِيَهْ.»۲۰ «من يقين داشتم كه حساب خود را خواهم ديد.» «فَهُوَ فِي عِيشَةٍ رَاضِيَةٍ.»۲۱ «پس او در يك زندگى پسنديده و خوش خواهد بود.» «فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٍ.»۲۲ «در بهشتى برين.» «قُطُوفُهَا دَانِيَةٌ.»۲۳ «كه ميوه‌هايش در دسترس باشد.» «كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئًا بِمَا أَسْلَفْتُمْ فِي الْأَيَّامِ الْخَالِيَةِ.»۲۴ «بخوريد و بياشاميد، گوارا باد شما را. اينها پاداش اعمالى است كه در ايام گذشته به جاى مى‌آورده‌ايد.» «وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِشِمَالِهِ فَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُوتَ كِتَابِيَهْ.»۲۵ «اما آن كس كه نامه اعمالش را به دست چپش دهند مى‌گويد: اى كاش نامه مرا به دست من نداده بودند.» (قرآن کریم، سورهٔ حاقّه (۶۹)، آیهٔ ۱۹-۲۵)