بیت قبلی
خلاصه شرح ابیات
آیات و احادیث
«ثُمَّ اسْتَوَىٰ إِلَى السَّمَاءِ وَ هِيَ دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا وَ لِلْأَرْضِ ائْتِيَا طَوْعًا أَوْ كَرْهًا قَالَتَا أَتَيْنَا طَائِعِينَ.» «سپس به آسمان پرداخت و آن دودى بود. پس به آسمان و زمين گفت: خواه يا ناخواه بياييد. گفتند: فرمانبردار آمديم.» (قرآن کریم، سورهٔ فصّلت (۴۱)، آیهٔ ۱۱) توضیح آیه: در انسان، خداوند به آسمان میپردازد که شبیه دود است یعنی منذهنی انسان مثل دود است که همانیدگیها در آن سرمایهگذاری شده و خداوند میخواهد آسمان را از این دود بیرون بکشد. سپس به آسمان و زمین گفت خواه ناخواه بیایید. یعنی در درون شما آسمان باید خواه ناخواه باز شود، یا باید به زور باز شود، یا با میل شما. انسانها گفتهاند ما بهصورت هشیاری آمدیم و مطیع هستیم. یعنی ما در این لحظه تصمیم میگیریم که مقاومت نکنیم، منقبض نشویم تا فضای درونمان از این دود باز شود و ذهنمان ساده گردد. زمین ذهنمان است و آسمان هم فضای گشودهشده است.
English Translation
Come against your will is for him that has become a blind follower;
come willingly is for him that is moulded of sincerity.
